Verhalen vertellen. Dat is voor mij het punt van schilderen.
Het is mijn manier om mijn wereld beter te begrijpen. Want als ik rond me kijk, dan zie ik mensen wiens naam ik niet ken. Desalniettemin fascineren ze me. Maar ook mijn vrienden, mijn geloof, het uitgangsleven en, jawel, de liefde komen aan bod.
Schilderen, dat is verhalen vertellen met beelden, zonder woorden. Hoogstens een titel, maar laat dat de verbeelding prikkelen. Een schilderij moet open staan voor interpretatie. Doet een schilderij iemand glimlachen, goed. Herkent de toeschouwer er zijn eigen melancholie in, ook goed.
Schilderen is ook zoeken naar de kleur en vorm die het beste bij het verhaal past. Schatplichtig aan Ensor, Tytgat en de stripverhalen waar ik mee opgroeide is deze zoektocht oneindig.