facebook

 

HSW24

Godsdienst, zelfoverstijgen, vrijheid, harmonie en dyssocialen.

I. Muylle

1
Belangrijk is in het oog te houden dat in elke godsdienst een individueel component en een sociaal aspect aanwezig is. Met dit laatste bedoelen we een component dat het individu overstijgt. Zonder dat individu overstijgend element, hebben we geen godsdienst maar een ego-trip ervaring.
2

Bij het overstijgen: transcendentie van het eigen individu hebben we, wel onder meer een sociale dimensie maar ook een overstijgen van de sociale dimensie. We hebben een dimensie van eenwording met de ander: (1) met een ander individu, (2) andere individuen, (3) de omgeving, (4) alle wezens: de natuur; het dierenrijk, plantenrijk, kortom met zelfs de totaliteit. Dergelijke overstijgingen van het zelf kunnen we ridicuul vinden, maar dit is zoals onder andere Sartre stelt, typisch van het mens-zijn! Misschien is dit niet uniek voor het mens-zijn. Maar hoe dan ook “ menselijk gedrag” heeft dit overstijgen van dit “zelf”.
3

Het lijkt ons wel zeer belangrijk te benadrukken dat “ zelfoverstijging”: transcendentie iets helemaal anders is dan zelfopoffering.

4

Zelfopoffering is eigenlijk een eerder negatieve beschrijving van het mooie dat zelfoverstijging, dat transcendentie is.
5

Zelfoverstijging kan zelfopoffering zijn, maar dit is dan eerder toevallig, functie van de omstandigheden. Maar dit zelfoverstijging is niet gericht op zelfopoffering, op negatie van het zelf, het eigen belang. Zelfoverstijging heeft daar niets mee te maken, noch als doel, noch als middel.
6

We dienen er ook op te wijzen dat zelfoverstijging niet het gevolg is van religie. Religie maakt gebruik en soms ook misbruik van die tendens tot zelfoverstijging dat aanwezig is in elke mens (zie o.a. Sartre). Sterker zelfs, de tendens tot zelfoverstijging is wellicht kenmerkend voor het leven, voor alle leven en maakt het leven zo sterk en belangrijk in de ontwikkeling, in vooruitgang en groei.
Dit neemt niet weg dat deze tendens tot zelfoverstijging in elk leven, soms zeer destructief kan zijn en vooral misbruikt wordt tot destructie, ook bij de mens.
7

Gezien dit overstijgen van het individu, gericht zijn op de ander: de medemens onder meer, kunnen we dan ook verwachten dat de sociale organisatie onder meer de wetgeving, het recht hier relevant zal zijn. Het recht probeert het sociaal gedrag te reguleren of op zijn minst conflict resoluties te verzekeren.
8

Maar de ander, de gemeenschap is slechts een van de intermediaire vormen van individuele overstijgingen, die door religie of dienen we te zeggen onder meer door religie gerealiseerd wordt, welke vorm van religie we ook hebben: theïstische, polytheïstische, atheïstische religie, enz... Vanuit dit perspectief kunnen we dan ook verwachten dat onvermijdelijk ook conflicten tussen religiën en maatschappijvormen zullen ontstaan. 

9
Religie, vrijheid kunnen hier dan schijnbaar gemakkelijk tot conflicten aanleiding geven.
Immers maatschappijen en hun juridische conflict resolutie kunnen immers aanleiding geven tot niet-adequate aanpak van de conflicten tussen religiën onderling en religiën en bepaalde maatschappelijk gevormde evenwichten en gewoonten.

10
De geschiedenis illustreert deze conflicten en uitdagingen ter zake. Soms zien we dat er honderden jaren overgaan vooraleer een nieuwe harmonie gevonden wordt in de maatschappij. Denken we bijvoorbeeld aan de Romeins/christelijke strijd, aan
de protestantse/katholieke middeleeuwse conflicten, aan sjiitische/soennitische strijd, aan islam/christelijke conflicten, aan de christelijke/Afrikaanse godsdienstige conflicten, aan de christelijke/autochtone indiaanse godsdienst strijd in Noord, Midden en Zuid Amerika. Denk aan de Franse seculiere/rationele strijd met het christendom in en na de Franse Revolutie, enz...

11
Het standpunt dat via de scheiding van kerk en staat, de maatschappelijke nationale wetgeving via hun gerechtelijke aanpak de problematiek tussen godsdiensten kan beslechten en oplossen, is louter een naïeve kortzichtige aanpak.

12
Immers het juridisch systeem (zie Zupancic) is een conflict resolutie systeem ten dienste van ontwikkeling, vooruitgang in het licht van harmonie.

13
In die zin is het correct dat het rechtssysteem een functionele rol kan en dient te spelen bij de conflicten die ontstaan bij de individuele transcendentie onder meer door religie geïntroduceerd door en voor en over de individuen, de natuur, de totaliteit.
Naar een post genetische en culturele mens, I. Muylle

14
Maar het is daarvoor noodzakelijk dat men de uitdagingen, de perspectieven, de verschillende niveaus van harmonie dient goed te begrijpen. Daarenboven dient de rechtspraak haar wezenlijke taak van conflict resolutie op een ernstige toegepaste wetenschappelijke uitdaging en werkwijze aan te pakken.
Naar een post genetische en culturele mens, I. Muylle
15 

Als het recht haar conflict resolutie op een niet-toegepaste wetenschappelijke manier aanpakt maar op een schijn objectieve maar in de praktijk op een arrogante zelfvoldane arbitraire, blinde wijze uitvoert (zie Zupancic), zich verhullend onder pseudo vormelijke objectieve procedures, dan gaan we wellicht regelrecht in de richting van zelfdestructie van de mensheid?
16

De religieuze conflicten zullen dan alleen maar aanwakkeren in plaats van naar meer harmonie, welzijn en welvaart van de mensheid, de natuur, de wereld te leiden. Dan zal de zelfoverstijging: de transcendentie leiden tot meer en meer destructies, moordpartijen, uiteindelijk tot de totale destructie op zijn minst van de mensheid, in het licht van de destructie mogelijkheden die de mensheid vandaag de dag al heeft verworven.
17

In dit licht kunnen en dienen we te kijken naar burgeroorlogen en naar de rol die dyssocialen of hypocrieten hierbij spelen. 

18
Een gemiddelde burgeroorlog duurt 10 jaar. Er zijn factoren die deze duur substantieel verlengen zoals buitenlandse interventie en het aantal partijen betrokken in het conflict (Max Fisher) en de aanwezigheid van dyssocialen of hypocrieten.
Naar een post genetische en culturele mens, I. Muylle

19
De meeste (alle?) burgeroorlogen zijn te reduceren tot een of andere vorm van godsdienstoorlogen, waarbij, het altruïsme: het overstijgen van het zelf voor de totaliteit, voor een betere welzijn, welvaart, voorspoed, geluk met andere woorden voor een hogere harmonie, ontaardt onder impuls van dyssocialen of hypocrieten en omgezet wordt, gestuurd wordt in de richting van destructie van harmonie in plaats van het verhogen van harmonie.

Naar een post genetische en culturele mens, I. Muylle

Ga naar boven

Copyright © 2015 Lotuswebtec.com. Alle rechten voorbehouden.